Η εμπιστοσύνη των επενδυτών είναι κυρίως πολιτικό θέμα.

Αλήθεια θυμάται κανείς πως ξεκίνησε όλο αυτό..; Το πρόβλημα, λοιπόν, ξεκίνησε με το επιτόκιο με το οποίο αντλεί δάνεια (ή αλλιώς εκδίδει ομόλογα) το ελληνικό κράτος στις χρηματαγορές.

Οι επενδυτές για να αγοράσουν σε χαμηλή τιμή τα ομόλογα χρειάζεται να έχουν εμπιστοσύνη στο κράτος που τα εκδίδει, δηλαδή ότι μπορεί να τα αποπληρώσει αργότερα.

Όσο μειώνεται αυτή η εμπιστοσύνη οι επενδυτές για να αγοράσουν τα ομόλογα απαιτούν ένα μεγαλύτερο επιτόκιο, ενώ πρέπει να τονιστεί ότι η μείωση της εμπιστοσύνης των επενδυτών οφείλεται στα credit rating agencies αλλά και από τα δημοσιονομικά της στοιχεία της κάθε χώρας.

Το ΑΕΠ της Ελλάδας για το 2009 ήταν 237.5 δισ. Ευρώ, το δημόσιο χρέος 113,4% επί του ΑΕΠ περίπου στα 269,3 δισ ευρώ, και άρα η παραγωγή της χώρας τα 2009 δεν καλύπτει τα χρέη της, όμως , το δημόσιο χρέος της Μεγάλης Βρετανία από το 1921 έως το 1937 ήταν μεγαλύτερο το 150% του ΑΕΠ της, κι όμως η χώρα δεν χρεοκόπησε!

Επομένως...Η εμπιστοσύνη των επενδυτών είναι κυρίως πολιτικό θέμα.

Τ'ακούτε κύριοι 'λεφτά υπάρχουν..;'

Το 2012 ας γίνει εφαλτήριο όχι για μια καταστροφή, αλλά για μια αναγέννηση.

Στο δρόμο της επιστροφής για την Αθήνα στο μυαλό μου, όπως και όλων οι εξελίξεις των ημερών. Όσο περνάει αυτός ο καιρός γίνεται εμφανές ότι χρειάζονται ΝΕΑ οικονομετρικά μοντέλα για την Ευρώπη, που οφείλει να αποδείξει πλέον στον εαυτό της και τους πολίτες των χωρών της ότι θέλει να είναι μπροστά κι όχι πίσω από τις εξελίξεις. 

Επικοινωνιακά πυροτεχνήματα και δηλώσεις μπορεί να γίνουν πολλές. Στην πράξη όμως αυτό που μετράει τη στιγμή αυτή, είναι ότι αν και δεν μπήκε η χώρα στο Μνημόνιο με ευθύνη μας, θα επωμιστούμε όλοι τις συνέπειες των πράξεων ολίγων. 

Ίσως τώρα γίνει επιτέλους κατανοητό γιατί οφείλουμε να είμαστε ενεργοί πολίτες. Ίσως τώρα γίνει σαφές γιατί δεν έπρεπε να στηρίζουμε το σύστημα της συναλλαγής. Ίσως πρέπει να δείξουμε πέρα και πάνω από πρόσωπα και μικρο-συμφέροντα ότι αυτό που έχουν οι Έλληνες μέσα τους είναι πραγματικό τσαγανό και φιλότιμο, συνέπεια και σεβασμό στις αξίες και τις ρίζες τους. 

Ίσως ήρθε ο καιρός, να θυμίσουμε ότι η λέξη Ευρώπη είναι ελληνική και να βάλουμε στο τραπέζι την διάσταση του πράγματος στην ολότητα του. 

Τούτη τη στιγμή.. δεν παίζεται το μέλλον της Ελλάδας. Αυτό επιτρέψτε μου να πω ότι έχει ήδη χαθεί αν δεν αλλάξουμε όλοι μας, από τον πιο μεγάλο ως τον πιο μικρό κάτοικο της χώρας αυτής. 

Τούτη τη στιγμή.. παίζεται το μέλλον μιας ιδέας που δημιουργήθηκε δεκαετίες πίσω και είναι το όραμα πραγματικά μεγάλων πολιτικών. 

Η Ευρώπη της κοινωνικής ευημερίας, πρέπει να θυμηθεί ποια είναι. 

Δέσμευση και ευθύνη όλων να βάλουμε στο τραπέζι με την ΕΝΟΤΗΤΑ και την ΟΜΟΨΥΧΙΑ μας τον συνολικό επαναπροσδιορισμό αυτής της Ιδέας για να μη γίνει το όνειρο εφιάλτης. 

Το σωτήριον έτος 2012 ας γίνει εφαλτήριο όχι για μια καταστροφή, αλλά για μια αναγέννηση.

Δεν μου αρέσει αυτή η Ελλάδα

Αν έχω μια διαφωνία θα την πω. Αν έχω μια άποψη θα αγωνιστώ γι'αυτή. Αν θέλω να είμαι ενεργός πολίτης δε θα αρκεστώ στην ψήφο μου. Λέμε συνεχώς για τους αρχαίους Έλληνες και κομπάζουμε γι'αυτούς. Κι όμως ελάχιστοι από εμάς συμμετέχουμε ως ενεργοί πολίτες. 

Έπειτα μάλιστα φωνάζουμε για τις εξελίξεις που δε μας αρέσουν. Κατηγορούμε γι'αυτό θεούς και δαίμονες.. και πάντα μα πάντα έχουμε στο μυαλό μας μια εικόνα δαιμονοποίησης των πραγμάτων που μας καθορίζει κάποιο Μέσο Μαζικής Ενημέρωσης που αντί να ενημερώνει, φωνασκεί και αλλοιώνει τα γεγονότα για να αυξήσει την ακροαματικότητα του.

Δε τη θέλω αυτή την Ελλάδα, δε μου αρέσει. Δε μου αρέσει και η δημόσια εικόνα μας αυτά τα 2 και κάτι χρόνια, αλλά και πριν δε μου άρεσε η έλλειψη παιδείας μας.

Δε μου αρέσει που νέα παιδιά μου λένε και τι να κάνω; Ενώ είναι η δική τους γενιά που πρέπει και οφείλει στον εαυτό της πρώτα κι έπειτα στις επόμενες να βγει μπροστά. Είναι δύσκολος ο δρόμος της ευθύνης..αλλά τελικά είναι ευθύνη όλων για να μην μείνει ευθύνη των λίγων..

Αυτό ναι μάλιστα.. θα είναι Επανάσταση.

Ας αφήσουμε επιτέλους την αγορά να δουλέψει.. ξέρει το δρόμο μόνη της. Ας ενεργοποιήσουμε μόνο τα εργαλεία για να το κάνουμε. Ας μπει ένα τέλος στο ΚΑΚΕΚΤΥΠΟ οικονομίας που υπάρχει στη χώρα. Ας μπει πια ένα τέλος σε αυτή τη λογική του ΤΙΠΟΤΑ.

Ας ενεργοποιήσουμε το συνδικαλισμό για να καταρτίσουμε τους εργαζομένους, να πιστοποιήσουμε τις δεξιότητες τους, να δώσουμε κίνηση στην οικονομία με την επιδότηση της εργασίας τους όχι της ανεργίας τους!

Ας μπει πια ένα τέλος στη λογική της ανειδίκευτης εργασίας, είτε της κλωθογυρίστικής λογικής ότι ο ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΣΜΟΣ και η ΠΤΥΧΙΟΛΑΤΡΕΙΑ σημαίνει και ικανότητα για εργασία! ΣΤΑΜΑΤΗΣΤΕ ΝΑ ΠΟΥΛΑΤΕ ΟΝΕΙΡΑ ΔΙΕΥΘΥΝΤΩΝ ΣΤΑ ΝΕΑ ΠΑΙΔΙΑ.

Μάθετε τους πρώτα να σκέφτονται! Να ενεργούν..! Για να μπορούν να ΟΝΕΙΡΕΥΟΝΤΑΙ!

Επενδύστε στο ποιοτικό προϊόν.. αυτό που χρειάζεται υψηλή εξειδίκευση και σύνδεση με την αγορά.. Αυτές είναι οι πραγματικές επαναστάσεις κύριοι και κυρίες. Να αλλάξει η νοοτροπία όλων μας! ΑΥΤΟ ΝΑΙ ΜΑΛΙΣΤΑ.. ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ.

Η Επανάσταση του Αυτονόητου, του Υψηλάντη Τζούρου

Υψηλάντης Τζούρος,
Συμβουλος Επιχειρήσεων,
Υποψήφιος Σύμβουλος Δήμου Αθήνας

Η Ελλάδα του 2020, η Γη του 2012. Επερχόμενες και παρελθούσες συγκρούσεις,  καταστροφολογία και δαμονοποίηση, μα πάνω από όλα μια παγκοσμιοποίηση που μοίαζει όχι απλά αναπόφευκτη, αλλά ίσως και σωτήρια, αρκεί να επιτευχθεί με τον ορθό τρόπο.

Κι όμως, εδώ που φτάσαμε, το ζητήμα μας είναι, ότι ακόμα ορίζει τις τύχες του πλανήτη, η γενιά της πληθυσμιακής έκρηξης που ακολούθησε το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, αυτή των Baby Boomers.

Η γενιά αυτή, ειδικά στην Ελλάδα, προώθησε το πρότυπο της ξέγνοιαστης ζωής των δεκαετιών ογδόντα κι ενενήντα, ενώ απέτυχε να επικοινωνήσει απλές βασικές αλήθειες, με μια εξ αυτών, ότι δε μπορούμε να καταναλώνουμε περισσότερο απ’ότι παράγουμε κι οτι η παραγωγή βασίζεται σε δομημένες κοινωνίες, τα μέλη των οποίων, έχουν συναίσθηση των υποχρεώσεων που ακολουθούν τις απολαύσεις.

Αλλά, κι ότι δεν είμαστε εμείς ο περιούσιος λαός, οι τσάμπα μάγκες, οι ολίγον τι αναρχικοί, οι ευρωπαϊστες μόνο, όπου τους συμφέρει, οι - στην πραγματικότητα – απλά, βολεμένοι, ενώ κάποια στιγμή έρχεται κι ο λογαριασμός, ακόμα κι αν έφαγαν άλλοι.

Μια ολάκερη γενιά, έμαθε να ζεί με λεφτά απο το μέλλον των επόμενων κι όποτε πήγε να γίνει διόρθωση, πάντα περνούσε απο το φίλτρο οργανωμένων ομάδων συμφερόντων, συνδικαλιστών, ημέτερων.

Η Ελλάδα της Κλαδικής. Του Βολέματος. Της Αρπαχτής.

Γονείς και παιδιά, παππούδες και γιαγιάδες με το περι Δημοσίου όνειρο, λες κι οι θέσεις εργασίας φύονται και δημιουργούνται χωρίς λογική, με μόνο σχεδιασμό ότι κάτι πρέπει να κάνει, ο εκάστοτε διοριζόμενος.

Τα ύστερα δε, χρόνια της Μεταπολίτευσης, έφεραν υπερβολικές εισφορές που διέλυσαν την παραγωγή και γεμίσαν τα ασφαλιστικά ταμεία, τα οποία αδειάσαν στο Χρηματιστήριο, ενώ το Δημόσιο έγινε σίγουρο θέμα των σύγχρονων Αριστοφάνηδων κι η Φρουτοπία κατέστη λογικότερη της Ελλάδας. Πολίτες και πολιτικοί, πιασμένοι χέρι χέρι σε ένα τανγκό μετάθεσης ευθυνών, που κάποιος, κάπου, κάποτε θα το πλήρωνε.

Αλήθεια, οι πολιτικοί απο ποιά κοινωνία ξεπηδάνε; Ουδεμία απάντηση ακούστηκε ως σήμερα. Το μόνο σίγουρο, είναι ότι η κρίση αυτή φανέρωσε τα λάθη που στοιχείωνουν τους Έλληνες, οι οποίοι καλούνται να συνειδητοποιήσουν ποίοι πραγματικά είναι. Όχι στα λόγια, μα στα έργα. Όχι, επειδή θέλουν τρία αυτοκίνητα, αλλά γιατί επιθυμούν για το παιδί τους, μια ευνομούμενη κοινωνία, απαλλαγμένη από μηχανισμούς, γραφειοκρατίες και στατικότητα.

Απλά γεγονότα φθάνουν για να καταδειχθεί η αξία της χώρας. Τέτοια είναι, η πανεπιστημιακή μόρφωση της πλειονότητας της νέας γενιάς, ο ορυκτός και τουριστικός πλούτος, η ιστορία, ο ήλιος και το περιβάλλον. Μα πάνω απ’ολα, η αξία του Έλληνα, που στα δύσκολα αναβίωσε αξίες, όπως η οικόγενεια, κι έβαλε πάλι κατσαρόλα στην κουζίνα.

Μια νέα νοοτροπία αναδείκνύεται σε μια Ελλάδα που ανέκαθεν αναγεννάται ως Φοίνικας. Η γενιά των καταδικασμένων της παιδιών, των Stagiers έρχεται με τέτοια ορμή, που σε λίγο θα χτυπήσει όλους το Αυτονόητο, από μια γενιά που έμαθε μαθηματικά, στο δημόσιο σχολείο που ακόμα, άφηνε χώρο στη σκέψη και τη φαντασία. Είναι οι νέοι που ονομάστηκαν, καφετεριόβιοι, κακομαθημένοι, χωρίς προσωπικότητα,  χωρίς στίγμα.

Κι όμως, η γενιά αυτή έχει το στίγμα της. Δεν έχει ανάγκη από μίζες και μισθούς Δημοσίου, καθώς σε όποια εταιρεία και να δουλέψει στο εξωτερικό, θα πληρωθεί καλά.  Η γενιά αυτή, έχει ανάγκη να βρει δρόμο για τη δημιουργικότητα της, τον δρόμο που έδειξε αυτή η διετία. Φανερώθηκε πια, ότι η Ελλάδα του Χτές πτώχευσε, αναδιαρθρώνεται, επιμηκύνεται, μα δεν αντέχει άλλο!

Καιρός, λοιπόν, να γίνει η Επανάσταση του Αυτονόητου. Να έρθουν νέα πρόσωπα στο προσκήνιο. Να αλλάξουν οι παλιές σαθρές δομές κι οι αναχρονιστικές ιδέες. Να αποτελέσει βάση ανάπτυξης ένα υγιές πολιτικό σύστημα, το οποίο θα διαμορφώσει ενιαίο και σταθερο οικονομίκο γίγνεσθαι στη χώρα.

Ένα σταθερο φορολογικό σύστημα για την επόμενη δεκαετία, είναι το εφαλτήριο. Η προώθηση της επιχειρηματικότητας και η μείωση των φορολογικών συντελεστών, το έναυσμα. Η απάλοιψη της γραφειοκρατίας, το προαπαιτούμενο.

Η Ελλάδα του Χτες πέθανε. Μια νέα Ελλάδα του Σημερα γεννιέται και την αναμένουμε με ανυπομονησία. Μια κυβέρνηση που θα λέει τα πράγματα με το όνομα τους, σεβόμενη συμμάχους, μα πάνω από όλα σεβόμενη την ίδια την πατρίδα, που δε θα φοβάται να συμψηφίσει χρέη Δημοσίου & Ιδιωτών, ώστε να δώσει ανάσα στην αγορά και να αναστρέψει το κλίμα. Μια κυβέρνηση που θα αποκαταστήσει την εμπιστοσύνη στο πολιτικό σύστημα της χώρας.

Δικαιοσύνη, Παιδεία, Ασφάλεια, Ανάπτυξη.

Αυτός ο τόπος χρειάζεται την κυβέρνηση αυτή, που ετοιμάζεται κάτω από ασφυκτικές πιέσεις, δύο χρόνια τώρα, κι η οποία είναι απαραίτητο να προκύψει, έπειτα, από νόμιμες δημοκρατικές διαδικασίες. Αυτή θα αγωνιστεί, επαναπροσδιορίζοντας την Ελλάδα του Αύριο, την πατρίδα του Σήμερα, με πλαίσιο μια Ευρώπη βασισμένη σε νέα οικονομετρικά μοντέλα, που θα αντιστοιχούν σε αντικειμενικά ανθρώπινες συνθήκες ζωής, αξίες και προοπτικές.

Με όλο το σεβασμό δε, πρέπει να αναφέρω ένα αδιαμφισβήτητο γεγονός, ασχέτως ιδεολογικών αντιλήψεων ή συναισθημάτων. Χωρίς, καμία διάθεση μηδενισμού της προσφοράς των σημαντικών και άξιων ανθρώπων του τόπου, χρειάζεται καινούργιο μίγμα, με νέα υλικά για να επιτευχθεί αυτό που μέχρι χθές έμοιαζε αδύνατο, μα σήμερα είναι απλά εδώ.

Για την Επανεκκίνηση που θα επιτευχθεί με ένα και μόνο τρόπο. Την επανάσταση του Αυτονόητου.

Υψηλάντης Τζούρος

Σύμβουλος Επιχειρήσεων

Τα κουρέλια ακόμα τραγουδούν

Κι όμως ο τίτλος είναι αισιόδοξος..καθώς, η Ελλάδα ακόμα αντέχει. 

Κανείς δεν ξέρει για πόσο, κανένας δεν είναι σίγουρος ως πότε.  Η Ελλάδα- αυτή η ευλογημένη από το Θεό,  χώρα - ακόμα αντέχει, αν κι οι Έλληνες βαρυγκομούν.

Η χώρα ολάκερη, αντιμετωπίζεται σαν κουρέλι προς πώληση, ως εταιρεία προς εκκαθάριση, όπως πολύ λογικά είπε ο Αντώνης Σαμαράς. Μια χώρα με τη γεωγραφική της τοποθεσία, με τα τεράστια φυσικά αποθέματα ορυκτού πλούτου, που για αυτά τόσος λόγος έχει γίνει, μα ακόμα δεν έχει γίνει η παραμικρή κίνηση αξιοποίησης τους.

Και ναι, οι Έλληνες βαρυγκομούν. Όχι όλοι, και σίγουρα όχι με τον ίδιο τρόπο. Αλλά, ακόμα και πλούσιος να είσαι σε αυτή τη χώρα που καθημερίνα ξυπνάει και κοιμάται με μια τρομολαγνεία, πως μπορείς να απολαύσεις τα ‘αγαθά κόποις κτώνται’, όταν η ίδια σου η ψυχολογία, ως άνθρωπος, δεν μπορεί παρά να επηρρεαστεί από την συνεχή αυτή ανασφάλεια του αύριο.

Ναι, όντως, η Ελλάδα είναι η χώρα που αν έχεις λεφτά περνάς καλά. Αλλά το θέμα είναι σε ποια Ελλάδα αναφερόμαστε. Η Ελλάδα του παρελθόντος είχε σαν εργάτες Έλληνες, που αν και δεν είχαν τελείωσει το λύκειο ή το πανεπιστήμιο, είχαν μάθει να εργάζονται και να απολαμβάνουν τα λίγα που τους αντιστοιχούσαν, από αυτό που λεγόταν υπερπροϊόν της εργασίας τους. 

Αν τους είδατε πουθενά εσείς αυτούς τους Έλληνες των παλαιότερων δεκαετιών, τους είδα κι εγώ. Γιατί, μπορεί το σύστημα να έπεσε, αλλά όλοι το βοήθησαν να πέσει. Όλοι τον είχαν τον Άλβανό τους, κι έπειτα τον Πακιστανό τους, τον Ινδό τους, τον Υπατιακό τους. Κι αν όχι όλοι...ΠΟΛΛΟΙ! Τόσοι που όλοι το ξέρουμε μα κανεις δε μιλάει γι’αυτο, λες και αφορά μόνο τους άλλους. Αυτούς που δεν απασχολούμε παράνομα εμείς, αλλά οι άλλοι. 

Αυτοί οι άλλοι, είναι και η μόνιμη κατάρα αυτή της χώρας και των πολιτών της. Πάντα φταίνε οι άλλοι, πάντα φταίνε οι πολιτικοί, οι δημόσιοι υπάλληλοι, οι...οι...οι... Πότε εμείς και τα στραβά μας. Ποτέ η κακή νοοτροπία μας. Ποτέ ότι δεν του κόβουμε το χέρι με το μπαλτά του επίορκου υπαλλήλου. Ότι δεν ξεριζώνουμε το απόστημα από τη ρίζα. Άλλωστε μας βολεύει το σύστημα, όπως έχει, και τώρα το μνημόνιο μας ξεκούνησε.. άλλους λιγάκι, άλλους πολύ από το λήθαργό μας και ήρθε η συντέλεια του κόσμου!

Λες και δε μπορούσαμε να αντιδράσουμε στην εφαρμογη του! Λες κι οι Ιρλανδοί είναι καλύτεροι απο εμάς, πιο πολλοί και προπάντως με μεγαλύτερο ειδικό βάρος μέσα στην Ευρωπαϊκή Ένωση. 

Μα μήπως πρέπει να θυμίσουμε σε αυτούς εκεί τους Ευρωπαίους ότι χρωστάνε την ίδια τη λέξη Ευρώπη, σε εμάς και τους χιλιοειπωμένους προγόνους μας; Μήπως πρέπει να επισημάνουμε, την αντίφαση των οικονομετρικών μοντέλων που ακολουθούν, των ίδιων μοντέλων που δείχνουν κέρδη μόνο ώς επίφαση και όχι ως πραγματικότητα; Μήπως τελικά οφείλουμε να υπενθυμίσουμε ότι οι γενιές που έρχονται είναι υποθηκευμένες σε νούμερα, ενώ ταυτόχρονα έχουν μεγαλύτερη και γρηγορότερη πρόσβαση προς την πληροφορία;

Αν αυτό δεν είναι το εκρηκτικότερο μίγμα επερχόμενης κοινωνικής αναταραχής, τότε δεν ξέρω ποιό είναι. Να γεννιέσαι και να ξέρεις ότι χρωστας κι ότι δεν έχεις ελπίδα να προοδεύσεις, όπως ο πατέρας κι η μάνα σου ή χειρότερα, όπως ο παππους σου, που σου κληροδότησαν το σπιτάκι που ζεις μαζί τους. Κι αν μπορείς μίλα σε αυτό το παιδί των Stage. Πες του ότι είναι κοπρίτης. Πες του ότι δε θα πάρει σύνταξη 1300 ευρώ, αλλά 700.

Μη μου στεναχωριέσαι καλέ μου.. θα σου απαντήσει οτι δεν περιμένει να πάρει, γι’αυτό και σκέφτεται πως θα κλέψει το κράτος, ώστε να μην το κλέψει εκείνο πρώτο. Εκεί φτάσαμε..χρόνια τώρα, απλά τώρα έγινε ο κόμπος, βρόγχος και την πνιγει αυτή τη νέα γενιά που θέλει να έρθει, ενώ στην ουσία φεύγει. Απο την πατρίδα. Απο τη χώρα με τον ήλιο, την παραλία, το φραπεδάκι, το club, την ρωσίδα μαιτρέσσα.

Πάει σε άγνωστα μέρη, σαν τους Έλληνες του ’50, με εργασιακές ανασφάλειες του 2020. 

Κι αν ακόμα διαβάζετε το άρθρο.. και δεν έχετε ξεσηκωθεί μέσα σας.. μη μου στεναχωριέστε.. δε θα ξεσηκωθείτε ποτέ. Θα .... όπως έλεγε και κάποιος Άνδρέας.

Υψηλάντης Τζούρος

Ιστορικό κέντρο της Αθήνας - RECORD ATHENS

Φίλες και φίλοι, η συμμετοχή μου στις εκλογές αυτές έχει σαν βάση τη διάθεση για προσφορά στην κοινότητα που μεγάλωσα. Η πίστη στις δυνατότητες μου, η όρεξη μου για δουλειά, αλλά και η εμπειρία μου στη διαχείριση αναπτυξιακών προγραμμάτων με οδήγησε στο να συμμετέχω στην εκλογική διαδικασία, ώστε να προσφέρω τις γνώσεις μου από ένα αιρετό αξίωμα στην κοινότητα μου. Πιστεύω ακράδαντα, ότι το κέντρο αυτής της πόλης, μπορεί να γίνει καλύτερο, πιο φιλόξενο στους κατοίκους του, να προσφέρει καλύτερες υπηρεσίες στους επισκέπτες του.

Μπορεί να γίνει μια ζωντανή κοινότητα. Ένα χωριό μέσα στην πόλη.

Η αμισθί συνεργασία μου, όσον αφορά τα οικονομικά στοιχεία και τη χρηματοδότηση των προτεινόμενων παρεμβάσεων, στη μελέτη Record Athens του Δήμου της Αθήνας για το ιστορικό κέντρο με έκανε να ελέγξω απόψεις και προβληματισμούς που είχα ανέκαθεν για την κοινότητα μου και να τις μορφοποιήσω τελικά σε απόψεις, σε προτάσεις και βιώσιμες λύσεις.

Τα τελευταία τριάντα περίπου χρόνια, τα φαινόμενα προαστιοποίησης που συνδέονται έντονα με την παγκοσμιοποίηση και την επιβολή ξενόφερτων προτύπων στην Ελλάδα και δη την Αθήνα, αλλά και η οικοδομική ανάπτυξη που χρηματοδότησε η πιστωτική επέκταση, όσο το σύστημα ακόμα λειτουργούσε ομαλά, άλλαξαν την ανθρώπινη σύνθεση στο ιστορικό κέντρο της πόλης, αλλά και τις περιοχές γύρω από αυτό σε μεγάλη, μάλιστα, ακτίνα.

Η Αθήνα σαν έννοια μεγάλωσε, απλώθηκε πέρα από τα όρια της. Η πόλη απέκτησε χαρακτηριστικά μητρόπολης. Κάτοικοι της μετεγκαταστάθηκαν σε περιοχές σαν το Κορωπί, την Κάντζα, ακόμα και στο Δήμο Χαλκίδας και Κορίνθου, καθώς, η ραγδαία βελτίωση των μετακινήσεων από και προς αυτές τις περιοχές με τη δημιουργία του προαστιακού και την περαιτέρω ανάπτυξη του μετρό, έκαναν εφικτές τέτοιες μετακινήσεις.

Δεδομένης όμως της συνεχούς ανάπτυξης των προαστίων, το κτιριακό απόθεμα και εν γένει η γη του κέντρου της πόλης σταδιακά απαξιώθηκε, πράγμα το οποίο συμβαίνει μέσα από μία σειρά διαδικασιών όπως η φυσική φθορά των κτιρίων, η υποβάθμιση του αστικού περιβάλλοντος, η αποχώρηση των μεσαίων στρωμάτων προς τα προάστια με συνέπεια την πτώση των τιμών και των ενοικίων.

Οι χαμηλές όμως τιμές, σε συνδυασμό με την κεντρική θέση των περιοχών αυτών, προσέλκυσαν μετανάστες και εν γένει χαμηλά κοινωνικο-επαγγελματικά στρώματα που είτε ενοικίασαν είτε επιδίωξαν να αποκτήσουν την πρώτη τους κατοικία στις περιοχές αυτές. Το φαινόμενο αυτό, σε πολλές περιπτώσεις δημιουργεί εντάσεις σε ένα μεγάλο τμήμα της κοινωνίας και προσδίδει αρνητική εικόνα για τις περιοχές αυτές με αποτέλεσμα να μειώνεται περαιτέρω η επιθυμία εγκατάστασης ή/και παραμονής των λιγότερο ανεκτικών κατοίκων στις περιοχές αυτές.

Η αρνητική αυτή εξέλιξη, η εγκατάλειψη, όπως επίσης και η πλημμελής συντήρηση του κτιριακού αποθέματος, καθιστούν τις επενδύσεις στις περιοχές αυτές εξαιρετικά επισφαλείς, πράγμα που οδηγεί τις τράπεζες και τους υπόλοιπους χρηματοπιστωτικούς οργανισμούς να αποφεύγουν πλέον τη χορήγηση δανείων για βελτίωση του κτιριακού αποθέματος σε κατοίκους ή/και σε ιδιοκτήτες ακινήτων των περιοχών αυτών.

Έτσι, λοιπόν γίνεται σαφές ότι για να μην προχωρήσουμε στην επόμενη φάση του φαινομένου που είναι η πλήρη απαξίωση των περιοχών αυτών, χρειάζονται ολοκληρωμένες παρεμβάσεις αστικής ανάπλασης, ώστε να επαναπροσδιοριστούν οι χρήσεις γης, η δόμηση των περιοχών, αλλά και το τελικό απόθεμα κτιρίων που θα οδηγήσει προσφορά και ζήτηση κτιρίων σε ισορροπία.

Ο Δήμος Αθηναίων προχώρησε σε παρεμβάσεις, που μερικές από αυτές είναι η πλατεία Λαρίσης, το πάρκο Μεϊντάνη Κουκακίου, η πλατεία Τράιμπερ, το πάρκο Ριζάρη, η οδό Δεληγγιάνη και Ψηλορείτη, η οδό Κανάρη, η βιοκλιματική αναβάθμιση της περιοχής του Ψυρρή, η κατεδάφιση του κτιρίου του ΝΑΤ, που θα διαμορφώσει την 1η πλατεία (1,2 στρέμματα) στο ιστορικό κέντρο της πόλης μετά από 150 ολόκληρα χρόνια. Τελικό αποτέλεσμα, αυτών των παρεμβάσεων είναι η συνολική έκταση πρασίνου στο 1ο Δ.Δ. να φτάνει τα 19,1 στρέμματα.

Μάλιστα, οι παρεμβάσεις αυτές ακολουθούνται από την ολοκλήρωση των μελετών για την αναβάθμιση της ευρύτερης περιοχής της Ομόνοιας, Ευριπίδου, Σοφοκλέους, Πειραίως, Αθηνάς και της περιοχής γύρω από το Εθνικό Θέατρο που περιλαμβάνει βιοκλιματικές παρεμβάσεις, διαδρομές πεζών, ενοποιήσεις πρασίνου. Στην ίδια περιοχή εξελίσσεται ο διαγωνισμός για την πλατεία Θεάτρου και την οδό Μενάνδρου.

Όμως, πέραν αυτών και των τόσων άλλων έργων του Δήμου, πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι η οικονομική κρίση δε θα εξαφανιστεί από τη μια μέρα στην άλλη. Οι εποχές δε γυρνάνε πίσω στο παρελθόν, δε μπορούν να επαναληφθούν δοκιμασμένες λύσεις του παρελθόντος, όπως πολλοί προτείνουν. Οι εποχές πάνε μόνο μπροστά, οι εξελίξεις τρέχουν, οι κοινωνίες αλλάζουν.
Είναι σαφές ότι την μετακίνηση των κατοίκων προς τα προάστια, ακολουθούν οι εμπορικές και βιοτεχνικές χρήσεις. Είναι βέβαιο, ότι το χρηματοδοτικό πρόβλημα της χώρας και των τραπεζών που δημιουργήθηκε με το ξέσπασμα της δημοσιονομικής κρίσης παραμένει, με τις προβλέψεις της πιστωτικής επέκτασης για την ελληνική οικονομία να παραμένουν αρνητικές για τα επόμενα 2 χρόνια.


Η αίσθηση της ασφάλειας ολοένα και θα μειώνεται σε δρόμους με λιγότερα φώτα καταστημάτων να τον φωτίζουν, λιγότερο κόσμο να κυκλοφορεί στους δρόμους και άδεια κτίρια δημόσιων υπηρεσιών που αποκεντρώθηκαν. Η επανακατοίκηση του κέντρου έχει σαν βασική προϋπόθεση, τη δημιουργία της αίσθησης της ασφάλειας στους κατοίκους, τους επισκέπτες της περιοχής, τους επαγγελματίες.
Έτσι, λαμβάνοντας σοβαρά υπόψη μας τα παραπάνω δεδομένα, οφείλουμε να δώσουμε βιώσιμες λύσεις για την προσέλκυση επενδύσεων στο κέντρο της Αθήνας . Οφείλουμε να προτείνουμε και να διεκδικήσουμε τη δημιουργία πάρκου καινοτομίας στην περιοχή του ιστορικού κέντρου που θα φέρει στην περιοχή νέους σε ηλικία, αλλά και εμπειρίες από το κέντρο ανθρώπων και επιχειρήσεων. Η εγκατάσταση αυτών των επιχειρήσεων θα δημιουργήσει θέσεις εργασίας, μετακίνηση της κατοικίας των εργαζομένων από τις επιχειρήσεις αυτές στην περιοχή του κέντρου. Μάλιστα, πρέπει να τονίσουμε ότι καθώς, οι εργαζόμενοι σε επιχειρήσεις καινοτομικού χαρακτήρα είναι συνήθως νέοι, το προφίλ τους ταιριάζει με το χαρακτήρα ήπιας τουριστικής ανάπτυξης που έχει λάβει τα τελευταία χρόνια η περιοχή του ιστορικού κέντρου.

Μια ακόμα λύση είναι η συνεργασία με την πολιτεία για την προώθηση των αντίστοιχων διαταγμάτων για την αλλαγή χρήσης στις περιοχές του ιστορικού κέντρου και τη δημιουργία μικρών ξενώνων νεανικού χαρακτήρα, ώστε να χρησιμοποιηθούν οι αχρησιμοποίητοι όροφοι, αλλά και η συνεργασία με τουριστικούς φορείς για την αύξηση του συνεδριακού τουρισμού και γενικά του τουρισμού εξειδικευμένης στόχευσης. Εδώ, πρέπει να τονιστεί η ήδη μεγάλη προσπάθεια του Δήμου και της Εταιρείας Τουριστικής και Οικονομικής Ανάπτυξης Αθηνών στον τομέα αυτό.

Τελευταίο, αλλά ίσως και πιο σημαντικό βήμα, είναι η συνεργασία με την πολιτεία και η διεκδίκηση σε αρκετές περιπτώσεις από αυτή, της καλύτερης φύλαξης των συνόρων, της ενίσχυσης της αστυνόμευσης του ιστορικού κέντρου, καθώς και της ολοκλήρωσης της μετεγκατάστασης των ΟΚΑΝΑ σε νοσοκομεία. Δεν μπορούμε να κλείσουμε τα μάτια μας στα προβλήματα αυτά, η πολιτεία οφείλει να συνδράμει στις βοηθητικές, προς την κοινωνία, δράσεις του Δήμου και να τα επιλύσει, προτού η κατάσταση γίνει μη αναστρέψιμη.