Αυτό ναι μάλιστα.. θα είναι Επανάσταση.

Ας αφήσουμε επιτέλους την αγορά να δουλέψει.. ξέρει το δρόμο μόνη της. Ας ενεργοποιήσουμε μόνο τα εργαλεία για να το κάνουμε. Ας μπει ένα τέλος στο ΚΑΚΕΚΤΥΠΟ οικονομίας που υπάρχει στη χώρα. Ας μπει πια ένα τέλος σε αυτή τη λογική του ΤΙΠΟΤΑ.

Ας ενεργοποιήσουμε το συνδικαλισμό για να καταρτίσουμε τους εργαζομένους, να πιστοποιήσουμε τις δεξιότητες τους, να δώσουμε κίνηση στην οικονομία με την επιδότηση της εργασίας τους όχι της ανεργίας τους!

Ας μπει πια ένα τέλος στη λογική της ανειδίκευτης εργασίας, είτε της κλωθογυρίστικής λογικής ότι ο ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΣΜΟΣ και η ΠΤΥΧΙΟΛΑΤΡΕΙΑ σημαίνει και ικανότητα για εργασία! ΣΤΑΜΑΤΗΣΤΕ ΝΑ ΠΟΥΛΑΤΕ ΟΝΕΙΡΑ ΔΙΕΥΘΥΝΤΩΝ ΣΤΑ ΝΕΑ ΠΑΙΔΙΑ.

Μάθετε τους πρώτα να σκέφτονται! Να ενεργούν..! Για να μπορούν να ΟΝΕΙΡΕΥΟΝΤΑΙ!

Επενδύστε στο ποιοτικό προϊόν.. αυτό που χρειάζεται υψηλή εξειδίκευση και σύνδεση με την αγορά.. Αυτές είναι οι πραγματικές επαναστάσεις κύριοι και κυρίες. Να αλλάξει η νοοτροπία όλων μας! ΑΥΤΟ ΝΑΙ ΜΑΛΙΣΤΑ.. ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ.

Η Επανάσταση του Αυτονόητου, του Υψηλάντη Τζούρου

Υψηλάντης Τζούρος,
Συμβουλος Επιχειρήσεων,
Υποψήφιος Σύμβουλος Δήμου Αθήνας

Η Ελλάδα του 2020, η Γη του 2012. Επερχόμενες και παρελθούσες συγκρούσεις,  καταστροφολογία και δαμονοποίηση, μα πάνω από όλα μια παγκοσμιοποίηση που μοίαζει όχι απλά αναπόφευκτη, αλλά ίσως και σωτήρια, αρκεί να επιτευχθεί με τον ορθό τρόπο.

Κι όμως, εδώ που φτάσαμε, το ζητήμα μας είναι, ότι ακόμα ορίζει τις τύχες του πλανήτη, η γενιά της πληθυσμιακής έκρηξης που ακολούθησε το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, αυτή των Baby Boomers.

Η γενιά αυτή, ειδικά στην Ελλάδα, προώθησε το πρότυπο της ξέγνοιαστης ζωής των δεκαετιών ογδόντα κι ενενήντα, ενώ απέτυχε να επικοινωνήσει απλές βασικές αλήθειες, με μια εξ αυτών, ότι δε μπορούμε να καταναλώνουμε περισσότερο απ’ότι παράγουμε κι οτι η παραγωγή βασίζεται σε δομημένες κοινωνίες, τα μέλη των οποίων, έχουν συναίσθηση των υποχρεώσεων που ακολουθούν τις απολαύσεις.

Αλλά, κι ότι δεν είμαστε εμείς ο περιούσιος λαός, οι τσάμπα μάγκες, οι ολίγον τι αναρχικοί, οι ευρωπαϊστες μόνο, όπου τους συμφέρει, οι - στην πραγματικότητα – απλά, βολεμένοι, ενώ κάποια στιγμή έρχεται κι ο λογαριασμός, ακόμα κι αν έφαγαν άλλοι.

Μια ολάκερη γενιά, έμαθε να ζεί με λεφτά απο το μέλλον των επόμενων κι όποτε πήγε να γίνει διόρθωση, πάντα περνούσε απο το φίλτρο οργανωμένων ομάδων συμφερόντων, συνδικαλιστών, ημέτερων.

Η Ελλάδα της Κλαδικής. Του Βολέματος. Της Αρπαχτής.

Γονείς και παιδιά, παππούδες και γιαγιάδες με το περι Δημοσίου όνειρο, λες κι οι θέσεις εργασίας φύονται και δημιουργούνται χωρίς λογική, με μόνο σχεδιασμό ότι κάτι πρέπει να κάνει, ο εκάστοτε διοριζόμενος.

Τα ύστερα δε, χρόνια της Μεταπολίτευσης, έφεραν υπερβολικές εισφορές που διέλυσαν την παραγωγή και γεμίσαν τα ασφαλιστικά ταμεία, τα οποία αδειάσαν στο Χρηματιστήριο, ενώ το Δημόσιο έγινε σίγουρο θέμα των σύγχρονων Αριστοφάνηδων κι η Φρουτοπία κατέστη λογικότερη της Ελλάδας. Πολίτες και πολιτικοί, πιασμένοι χέρι χέρι σε ένα τανγκό μετάθεσης ευθυνών, που κάποιος, κάπου, κάποτε θα το πλήρωνε.

Αλήθεια, οι πολιτικοί απο ποιά κοινωνία ξεπηδάνε; Ουδεμία απάντηση ακούστηκε ως σήμερα. Το μόνο σίγουρο, είναι ότι η κρίση αυτή φανέρωσε τα λάθη που στοιχείωνουν τους Έλληνες, οι οποίοι καλούνται να συνειδητοποιήσουν ποίοι πραγματικά είναι. Όχι στα λόγια, μα στα έργα. Όχι, επειδή θέλουν τρία αυτοκίνητα, αλλά γιατί επιθυμούν για το παιδί τους, μια ευνομούμενη κοινωνία, απαλλαγμένη από μηχανισμούς, γραφειοκρατίες και στατικότητα.

Απλά γεγονότα φθάνουν για να καταδειχθεί η αξία της χώρας. Τέτοια είναι, η πανεπιστημιακή μόρφωση της πλειονότητας της νέας γενιάς, ο ορυκτός και τουριστικός πλούτος, η ιστορία, ο ήλιος και το περιβάλλον. Μα πάνω απ’ολα, η αξία του Έλληνα, που στα δύσκολα αναβίωσε αξίες, όπως η οικόγενεια, κι έβαλε πάλι κατσαρόλα στην κουζίνα.

Μια νέα νοοτροπία αναδείκνύεται σε μια Ελλάδα που ανέκαθεν αναγεννάται ως Φοίνικας. Η γενιά των καταδικασμένων της παιδιών, των Stagiers έρχεται με τέτοια ορμή, που σε λίγο θα χτυπήσει όλους το Αυτονόητο, από μια γενιά που έμαθε μαθηματικά, στο δημόσιο σχολείο που ακόμα, άφηνε χώρο στη σκέψη και τη φαντασία. Είναι οι νέοι που ονομάστηκαν, καφετεριόβιοι, κακομαθημένοι, χωρίς προσωπικότητα,  χωρίς στίγμα.

Κι όμως, η γενιά αυτή έχει το στίγμα της. Δεν έχει ανάγκη από μίζες και μισθούς Δημοσίου, καθώς σε όποια εταιρεία και να δουλέψει στο εξωτερικό, θα πληρωθεί καλά.  Η γενιά αυτή, έχει ανάγκη να βρει δρόμο για τη δημιουργικότητα της, τον δρόμο που έδειξε αυτή η διετία. Φανερώθηκε πια, ότι η Ελλάδα του Χτές πτώχευσε, αναδιαρθρώνεται, επιμηκύνεται, μα δεν αντέχει άλλο!

Καιρός, λοιπόν, να γίνει η Επανάσταση του Αυτονόητου. Να έρθουν νέα πρόσωπα στο προσκήνιο. Να αλλάξουν οι παλιές σαθρές δομές κι οι αναχρονιστικές ιδέες. Να αποτελέσει βάση ανάπτυξης ένα υγιές πολιτικό σύστημα, το οποίο θα διαμορφώσει ενιαίο και σταθερο οικονομίκο γίγνεσθαι στη χώρα.

Ένα σταθερο φορολογικό σύστημα για την επόμενη δεκαετία, είναι το εφαλτήριο. Η προώθηση της επιχειρηματικότητας και η μείωση των φορολογικών συντελεστών, το έναυσμα. Η απάλοιψη της γραφειοκρατίας, το προαπαιτούμενο.

Η Ελλάδα του Χτες πέθανε. Μια νέα Ελλάδα του Σημερα γεννιέται και την αναμένουμε με ανυπομονησία. Μια κυβέρνηση που θα λέει τα πράγματα με το όνομα τους, σεβόμενη συμμάχους, μα πάνω από όλα σεβόμενη την ίδια την πατρίδα, που δε θα φοβάται να συμψηφίσει χρέη Δημοσίου & Ιδιωτών, ώστε να δώσει ανάσα στην αγορά και να αναστρέψει το κλίμα. Μια κυβέρνηση που θα αποκαταστήσει την εμπιστοσύνη στο πολιτικό σύστημα της χώρας.

Δικαιοσύνη, Παιδεία, Ασφάλεια, Ανάπτυξη.

Αυτός ο τόπος χρειάζεται την κυβέρνηση αυτή, που ετοιμάζεται κάτω από ασφυκτικές πιέσεις, δύο χρόνια τώρα, κι η οποία είναι απαραίτητο να προκύψει, έπειτα, από νόμιμες δημοκρατικές διαδικασίες. Αυτή θα αγωνιστεί, επαναπροσδιορίζοντας την Ελλάδα του Αύριο, την πατρίδα του Σήμερα, με πλαίσιο μια Ευρώπη βασισμένη σε νέα οικονομετρικά μοντέλα, που θα αντιστοιχούν σε αντικειμενικά ανθρώπινες συνθήκες ζωής, αξίες και προοπτικές.

Με όλο το σεβασμό δε, πρέπει να αναφέρω ένα αδιαμφισβήτητο γεγονός, ασχέτως ιδεολογικών αντιλήψεων ή συναισθημάτων. Χωρίς, καμία διάθεση μηδενισμού της προσφοράς των σημαντικών και άξιων ανθρώπων του τόπου, χρειάζεται καινούργιο μίγμα, με νέα υλικά για να επιτευχθεί αυτό που μέχρι χθές έμοιαζε αδύνατο, μα σήμερα είναι απλά εδώ.

Για την Επανεκκίνηση που θα επιτευχθεί με ένα και μόνο τρόπο. Την επανάσταση του Αυτονόητου.

Υψηλάντης Τζούρος

Σύμβουλος Επιχειρήσεων

Τα κουρέλια ακόμα τραγουδούν

Κι όμως ο τίτλος είναι αισιόδοξος..καθώς, η Ελλάδα ακόμα αντέχει. 

Κανείς δεν ξέρει για πόσο, κανένας δεν είναι σίγουρος ως πότε.  Η Ελλάδα- αυτή η ευλογημένη από το Θεό,  χώρα - ακόμα αντέχει, αν κι οι Έλληνες βαρυγκομούν.

Η χώρα ολάκερη, αντιμετωπίζεται σαν κουρέλι προς πώληση, ως εταιρεία προς εκκαθάριση, όπως πολύ λογικά είπε ο Αντώνης Σαμαράς. Μια χώρα με τη γεωγραφική της τοποθεσία, με τα τεράστια φυσικά αποθέματα ορυκτού πλούτου, που για αυτά τόσος λόγος έχει γίνει, μα ακόμα δεν έχει γίνει η παραμικρή κίνηση αξιοποίησης τους.

Και ναι, οι Έλληνες βαρυγκομούν. Όχι όλοι, και σίγουρα όχι με τον ίδιο τρόπο. Αλλά, ακόμα και πλούσιος να είσαι σε αυτή τη χώρα που καθημερίνα ξυπνάει και κοιμάται με μια τρομολαγνεία, πως μπορείς να απολαύσεις τα ‘αγαθά κόποις κτώνται’, όταν η ίδια σου η ψυχολογία, ως άνθρωπος, δεν μπορεί παρά να επηρρεαστεί από την συνεχή αυτή ανασφάλεια του αύριο.

Ναι, όντως, η Ελλάδα είναι η χώρα που αν έχεις λεφτά περνάς καλά. Αλλά το θέμα είναι σε ποια Ελλάδα αναφερόμαστε. Η Ελλάδα του παρελθόντος είχε σαν εργάτες Έλληνες, που αν και δεν είχαν τελείωσει το λύκειο ή το πανεπιστήμιο, είχαν μάθει να εργάζονται και να απολαμβάνουν τα λίγα που τους αντιστοιχούσαν, από αυτό που λεγόταν υπερπροϊόν της εργασίας τους. 

Αν τους είδατε πουθενά εσείς αυτούς τους Έλληνες των παλαιότερων δεκαετιών, τους είδα κι εγώ. Γιατί, μπορεί το σύστημα να έπεσε, αλλά όλοι το βοήθησαν να πέσει. Όλοι τον είχαν τον Άλβανό τους, κι έπειτα τον Πακιστανό τους, τον Ινδό τους, τον Υπατιακό τους. Κι αν όχι όλοι...ΠΟΛΛΟΙ! Τόσοι που όλοι το ξέρουμε μα κανεις δε μιλάει γι’αυτο, λες και αφορά μόνο τους άλλους. Αυτούς που δεν απασχολούμε παράνομα εμείς, αλλά οι άλλοι. 

Αυτοί οι άλλοι, είναι και η μόνιμη κατάρα αυτή της χώρας και των πολιτών της. Πάντα φταίνε οι άλλοι, πάντα φταίνε οι πολιτικοί, οι δημόσιοι υπάλληλοι, οι...οι...οι... Πότε εμείς και τα στραβά μας. Ποτέ η κακή νοοτροπία μας. Ποτέ ότι δεν του κόβουμε το χέρι με το μπαλτά του επίορκου υπαλλήλου. Ότι δεν ξεριζώνουμε το απόστημα από τη ρίζα. Άλλωστε μας βολεύει το σύστημα, όπως έχει, και τώρα το μνημόνιο μας ξεκούνησε.. άλλους λιγάκι, άλλους πολύ από το λήθαργό μας και ήρθε η συντέλεια του κόσμου!

Λες και δε μπορούσαμε να αντιδράσουμε στην εφαρμογη του! Λες κι οι Ιρλανδοί είναι καλύτεροι απο εμάς, πιο πολλοί και προπάντως με μεγαλύτερο ειδικό βάρος μέσα στην Ευρωπαϊκή Ένωση. 

Μα μήπως πρέπει να θυμίσουμε σε αυτούς εκεί τους Ευρωπαίους ότι χρωστάνε την ίδια τη λέξη Ευρώπη, σε εμάς και τους χιλιοειπωμένους προγόνους μας; Μήπως πρέπει να επισημάνουμε, την αντίφαση των οικονομετρικών μοντέλων που ακολουθούν, των ίδιων μοντέλων που δείχνουν κέρδη μόνο ώς επίφαση και όχι ως πραγματικότητα; Μήπως τελικά οφείλουμε να υπενθυμίσουμε ότι οι γενιές που έρχονται είναι υποθηκευμένες σε νούμερα, ενώ ταυτόχρονα έχουν μεγαλύτερη και γρηγορότερη πρόσβαση προς την πληροφορία;

Αν αυτό δεν είναι το εκρηκτικότερο μίγμα επερχόμενης κοινωνικής αναταραχής, τότε δεν ξέρω ποιό είναι. Να γεννιέσαι και να ξέρεις ότι χρωστας κι ότι δεν έχεις ελπίδα να προοδεύσεις, όπως ο πατέρας κι η μάνα σου ή χειρότερα, όπως ο παππους σου, που σου κληροδότησαν το σπιτάκι που ζεις μαζί τους. Κι αν μπορείς μίλα σε αυτό το παιδί των Stage. Πες του ότι είναι κοπρίτης. Πες του ότι δε θα πάρει σύνταξη 1300 ευρώ, αλλά 700.

Μη μου στεναχωριέσαι καλέ μου.. θα σου απαντήσει οτι δεν περιμένει να πάρει, γι’αυτό και σκέφτεται πως θα κλέψει το κράτος, ώστε να μην το κλέψει εκείνο πρώτο. Εκεί φτάσαμε..χρόνια τώρα, απλά τώρα έγινε ο κόμπος, βρόγχος και την πνιγει αυτή τη νέα γενιά που θέλει να έρθει, ενώ στην ουσία φεύγει. Απο την πατρίδα. Απο τη χώρα με τον ήλιο, την παραλία, το φραπεδάκι, το club, την ρωσίδα μαιτρέσσα.

Πάει σε άγνωστα μέρη, σαν τους Έλληνες του ’50, με εργασιακές ανασφάλειες του 2020. 

Κι αν ακόμα διαβάζετε το άρθρο.. και δεν έχετε ξεσηκωθεί μέσα σας.. μη μου στεναχωριέστε.. δε θα ξεσηκωθείτε ποτέ. Θα .... όπως έλεγε και κάποιος Άνδρέας.

Υψηλάντης Τζούρος

Ιστορικό κέντρο της Αθήνας - RECORD ATHENS

Φίλες και φίλοι, η συμμετοχή μου στις εκλογές αυτές έχει σαν βάση τη διάθεση για προσφορά στην κοινότητα που μεγάλωσα. Η πίστη στις δυνατότητες μου, η όρεξη μου για δουλειά, αλλά και η εμπειρία μου στη διαχείριση αναπτυξιακών προγραμμάτων με οδήγησε στο να συμμετέχω στην εκλογική διαδικασία, ώστε να προσφέρω τις γνώσεις μου από ένα αιρετό αξίωμα στην κοινότητα μου. Πιστεύω ακράδαντα, ότι το κέντρο αυτής της πόλης, μπορεί να γίνει καλύτερο, πιο φιλόξενο στους κατοίκους του, να προσφέρει καλύτερες υπηρεσίες στους επισκέπτες του.

Μπορεί να γίνει μια ζωντανή κοινότητα. Ένα χωριό μέσα στην πόλη.

Η αμισθί συνεργασία μου, όσον αφορά τα οικονομικά στοιχεία και τη χρηματοδότηση των προτεινόμενων παρεμβάσεων, στη μελέτη Record Athens του Δήμου της Αθήνας για το ιστορικό κέντρο με έκανε να ελέγξω απόψεις και προβληματισμούς που είχα ανέκαθεν για την κοινότητα μου και να τις μορφοποιήσω τελικά σε απόψεις, σε προτάσεις και βιώσιμες λύσεις.

Τα τελευταία τριάντα περίπου χρόνια, τα φαινόμενα προαστιοποίησης που συνδέονται έντονα με την παγκοσμιοποίηση και την επιβολή ξενόφερτων προτύπων στην Ελλάδα και δη την Αθήνα, αλλά και η οικοδομική ανάπτυξη που χρηματοδότησε η πιστωτική επέκταση, όσο το σύστημα ακόμα λειτουργούσε ομαλά, άλλαξαν την ανθρώπινη σύνθεση στο ιστορικό κέντρο της πόλης, αλλά και τις περιοχές γύρω από αυτό σε μεγάλη, μάλιστα, ακτίνα.

Η Αθήνα σαν έννοια μεγάλωσε, απλώθηκε πέρα από τα όρια της. Η πόλη απέκτησε χαρακτηριστικά μητρόπολης. Κάτοικοι της μετεγκαταστάθηκαν σε περιοχές σαν το Κορωπί, την Κάντζα, ακόμα και στο Δήμο Χαλκίδας και Κορίνθου, καθώς, η ραγδαία βελτίωση των μετακινήσεων από και προς αυτές τις περιοχές με τη δημιουργία του προαστιακού και την περαιτέρω ανάπτυξη του μετρό, έκαναν εφικτές τέτοιες μετακινήσεις.

Δεδομένης όμως της συνεχούς ανάπτυξης των προαστίων, το κτιριακό απόθεμα και εν γένει η γη του κέντρου της πόλης σταδιακά απαξιώθηκε, πράγμα το οποίο συμβαίνει μέσα από μία σειρά διαδικασιών όπως η φυσική φθορά των κτιρίων, η υποβάθμιση του αστικού περιβάλλοντος, η αποχώρηση των μεσαίων στρωμάτων προς τα προάστια με συνέπεια την πτώση των τιμών και των ενοικίων.

Οι χαμηλές όμως τιμές, σε συνδυασμό με την κεντρική θέση των περιοχών αυτών, προσέλκυσαν μετανάστες και εν γένει χαμηλά κοινωνικο-επαγγελματικά στρώματα που είτε ενοικίασαν είτε επιδίωξαν να αποκτήσουν την πρώτη τους κατοικία στις περιοχές αυτές. Το φαινόμενο αυτό, σε πολλές περιπτώσεις δημιουργεί εντάσεις σε ένα μεγάλο τμήμα της κοινωνίας και προσδίδει αρνητική εικόνα για τις περιοχές αυτές με αποτέλεσμα να μειώνεται περαιτέρω η επιθυμία εγκατάστασης ή/και παραμονής των λιγότερο ανεκτικών κατοίκων στις περιοχές αυτές.

Η αρνητική αυτή εξέλιξη, η εγκατάλειψη, όπως επίσης και η πλημμελής συντήρηση του κτιριακού αποθέματος, καθιστούν τις επενδύσεις στις περιοχές αυτές εξαιρετικά επισφαλείς, πράγμα που οδηγεί τις τράπεζες και τους υπόλοιπους χρηματοπιστωτικούς οργανισμούς να αποφεύγουν πλέον τη χορήγηση δανείων για βελτίωση του κτιριακού αποθέματος σε κατοίκους ή/και σε ιδιοκτήτες ακινήτων των περιοχών αυτών.

Έτσι, λοιπόν γίνεται σαφές ότι για να μην προχωρήσουμε στην επόμενη φάση του φαινομένου που είναι η πλήρη απαξίωση των περιοχών αυτών, χρειάζονται ολοκληρωμένες παρεμβάσεις αστικής ανάπλασης, ώστε να επαναπροσδιοριστούν οι χρήσεις γης, η δόμηση των περιοχών, αλλά και το τελικό απόθεμα κτιρίων που θα οδηγήσει προσφορά και ζήτηση κτιρίων σε ισορροπία.

Ο Δήμος Αθηναίων προχώρησε σε παρεμβάσεις, που μερικές από αυτές είναι η πλατεία Λαρίσης, το πάρκο Μεϊντάνη Κουκακίου, η πλατεία Τράιμπερ, το πάρκο Ριζάρη, η οδό Δεληγγιάνη και Ψηλορείτη, η οδό Κανάρη, η βιοκλιματική αναβάθμιση της περιοχής του Ψυρρή, η κατεδάφιση του κτιρίου του ΝΑΤ, που θα διαμορφώσει την 1η πλατεία (1,2 στρέμματα) στο ιστορικό κέντρο της πόλης μετά από 150 ολόκληρα χρόνια. Τελικό αποτέλεσμα, αυτών των παρεμβάσεων είναι η συνολική έκταση πρασίνου στο 1ο Δ.Δ. να φτάνει τα 19,1 στρέμματα.

Μάλιστα, οι παρεμβάσεις αυτές ακολουθούνται από την ολοκλήρωση των μελετών για την αναβάθμιση της ευρύτερης περιοχής της Ομόνοιας, Ευριπίδου, Σοφοκλέους, Πειραίως, Αθηνάς και της περιοχής γύρω από το Εθνικό Θέατρο που περιλαμβάνει βιοκλιματικές παρεμβάσεις, διαδρομές πεζών, ενοποιήσεις πρασίνου. Στην ίδια περιοχή εξελίσσεται ο διαγωνισμός για την πλατεία Θεάτρου και την οδό Μενάνδρου.

Όμως, πέραν αυτών και των τόσων άλλων έργων του Δήμου, πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι η οικονομική κρίση δε θα εξαφανιστεί από τη μια μέρα στην άλλη. Οι εποχές δε γυρνάνε πίσω στο παρελθόν, δε μπορούν να επαναληφθούν δοκιμασμένες λύσεις του παρελθόντος, όπως πολλοί προτείνουν. Οι εποχές πάνε μόνο μπροστά, οι εξελίξεις τρέχουν, οι κοινωνίες αλλάζουν.
Είναι σαφές ότι την μετακίνηση των κατοίκων προς τα προάστια, ακολουθούν οι εμπορικές και βιοτεχνικές χρήσεις. Είναι βέβαιο, ότι το χρηματοδοτικό πρόβλημα της χώρας και των τραπεζών που δημιουργήθηκε με το ξέσπασμα της δημοσιονομικής κρίσης παραμένει, με τις προβλέψεις της πιστωτικής επέκτασης για την ελληνική οικονομία να παραμένουν αρνητικές για τα επόμενα 2 χρόνια.


Η αίσθηση της ασφάλειας ολοένα και θα μειώνεται σε δρόμους με λιγότερα φώτα καταστημάτων να τον φωτίζουν, λιγότερο κόσμο να κυκλοφορεί στους δρόμους και άδεια κτίρια δημόσιων υπηρεσιών που αποκεντρώθηκαν. Η επανακατοίκηση του κέντρου έχει σαν βασική προϋπόθεση, τη δημιουργία της αίσθησης της ασφάλειας στους κατοίκους, τους επισκέπτες της περιοχής, τους επαγγελματίες.
Έτσι, λαμβάνοντας σοβαρά υπόψη μας τα παραπάνω δεδομένα, οφείλουμε να δώσουμε βιώσιμες λύσεις για την προσέλκυση επενδύσεων στο κέντρο της Αθήνας . Οφείλουμε να προτείνουμε και να διεκδικήσουμε τη δημιουργία πάρκου καινοτομίας στην περιοχή του ιστορικού κέντρου που θα φέρει στην περιοχή νέους σε ηλικία, αλλά και εμπειρίες από το κέντρο ανθρώπων και επιχειρήσεων. Η εγκατάσταση αυτών των επιχειρήσεων θα δημιουργήσει θέσεις εργασίας, μετακίνηση της κατοικίας των εργαζομένων από τις επιχειρήσεις αυτές στην περιοχή του κέντρου. Μάλιστα, πρέπει να τονίσουμε ότι καθώς, οι εργαζόμενοι σε επιχειρήσεις καινοτομικού χαρακτήρα είναι συνήθως νέοι, το προφίλ τους ταιριάζει με το χαρακτήρα ήπιας τουριστικής ανάπτυξης που έχει λάβει τα τελευταία χρόνια η περιοχή του ιστορικού κέντρου.

Μια ακόμα λύση είναι η συνεργασία με την πολιτεία για την προώθηση των αντίστοιχων διαταγμάτων για την αλλαγή χρήσης στις περιοχές του ιστορικού κέντρου και τη δημιουργία μικρών ξενώνων νεανικού χαρακτήρα, ώστε να χρησιμοποιηθούν οι αχρησιμοποίητοι όροφοι, αλλά και η συνεργασία με τουριστικούς φορείς για την αύξηση του συνεδριακού τουρισμού και γενικά του τουρισμού εξειδικευμένης στόχευσης. Εδώ, πρέπει να τονιστεί η ήδη μεγάλη προσπάθεια του Δήμου και της Εταιρείας Τουριστικής και Οικονομικής Ανάπτυξης Αθηνών στον τομέα αυτό.

Τελευταίο, αλλά ίσως και πιο σημαντικό βήμα, είναι η συνεργασία με την πολιτεία και η διεκδίκηση σε αρκετές περιπτώσεις από αυτή, της καλύτερης φύλαξης των συνόρων, της ενίσχυσης της αστυνόμευσης του ιστορικού κέντρου, καθώς και της ολοκλήρωσης της μετεγκατάστασης των ΟΚΑΝΑ σε νοσοκομεία. Δεν μπορούμε να κλείσουμε τα μάτια μας στα προβλήματα αυτά, η πολιτεία οφείλει να συνδράμει στις βοηθητικές, προς την κοινωνία, δράσεις του Δήμου και να τα επιλύσει, προτού η κατάσταση γίνει μη αναστρέψιμη.

Η ιστοσελίδα του συνδυασμού μας - Αθήνα, Πολή της Ζωής μας

www.athina-poli-zois.gr O συνδυασμός του Νικήτα Κακλαμάνη

Αθήνα, 28-9-2010 Γραφείο Τύπου

Υποψηφίου Δημάρχου Αθηναίων

Νικήτα Κακλαμάνη

Τ: 210-3225672

Email: press@athina-poli-zois.gr

Το ψηφοδέλτιο νίκης, στο οποίο εκπροσωπούνται όλοι οι πολιτικοί χώροι, ανακοίνωσε σήμερα ο Δήμαρχος Αθηναίων και υποψήφιος Δήμαρχος με το Συνδυασμό «Αθήνα, Πόλη της Ζωής μας» Νικήτας Κακλαμάνης, ζητώντας παράλληλα την ανανέωση της εμπιστοσύνης των συμπολιτών του, προκειμένου να συνεχίσει για δεύτερη τετραετία το έργο του για την αναμόρφωση της Αθήνας.

Η παρουσίαση του ψηφοδελτίου έγινε στο βορειότερο άκρο της πόλης, στο αναπλασμένο Άλσος Προμπονά, το οποίο, όπως είπε ο Νικήτας Κακλαμάνης, θα είναι σε λίγα χρόνια ένας μικρός « Εθνικός Κήπος».

Η ενίσχυση της κοινωνικής συνοχής, η ασφάλεια στην πόλη, το περιβάλλον, η οικονομική ανάπτυξη και ο πολιτισμός θα είναι οι προτεραιότητες για τη νέα τετραετία.

«Σήμερα είμαστε εδώ όλοι όσοι είμαστε ερωτευμένοι με την πόλη μας, την αγαπάμε και τη σεβόμαστε. Και είμαστε εδώ για να πούμε σε όλους ξεκάθαρα ότι η Αθήνα είναι μία ζωντανή πόλη, και όπως όλες οι ζωντανές πόλεις, έχει ομορφιές, έχει και προβλήματα. Δεν ανήκουμε στην ομάδα των μίζερων, που βλέπουν μόνο τα προβλήματα αλλά δεν βλέπουν καμιά από τις ομορφιές της πόλης μας. Εμείς λοιπόν είμαστε εδώ για να προβάλουμε τις ομορφιές της πόλης, να μην κρύψουμε τα προβλήματα κάτω από το χαλί, για να μην τα βλέπουμε και μας στενοχωρούν, αντίθετα θα τα έχουμε όπως τα είχαμε πάνω από το χαλί, και να προσπαθούμε να τα λύνουμε όλα, ένα – ένα.

Είμαστε εδώ για να δώσουμε χαμόγελο, ελπίδα, και αισιοδοξία στους συμπολίτες μας μέσα σε αυτό το γκρίζο τοπίο εξαιτίας της οικονομικής κρίσης που ζούμε κι εμείς, όπως και όλη η υπόλοιπη Ελλάδα», είπε ο Νικήτας Κακλαμάνης.

Ο Νικήτας Κακλαμάνης δήλωσε υπερήφανος και χαρούμενος που την υποψηφιότητά του στηρίζει το σύνολο της παράταξης αλλά και που δεν περικλείεται μόνο στα σύνορα αυτής, καθώς στο ψηφοδέλτιο, μετέχουν άτομα από όλους τους πολιτικούς χώρους.

«Εμείς είμαστε αυτοί που θα κρατήσουμε την Αθήνα μας όρθια και θα ενισχύσουμε την κοινωνική της συνοχή σε ό,τι αφορά τους φτωχούς συμπολίτες μας στις δύσκολες οικονομικά ημέρες που έρχονται.

Και σας υπενθυμίζω ότι εμείς ήμασταν εκείνοι που μόνοι μας υπερασπιστήκαμε την ιστορία της πόλης μας, τις περιουσίες των συμπολιτών μας και το παρόν και το αύριο της πόλης μας τον Δεκέμβριο του 2008. Ξέρω ότι κάποιοι δεν μου το συγχώρησαν αυτό, αλλά εάν χρειαστεί το ίδιο θα κάνουμε και τώρα. Και το μήνυμα αυτό είναι τελείως ξεκάθαρο».

Στη συνέχεια ο Νικήτας Κακλαμάνης απηύθηκε σύσταση στους δημοτικούς συμβούλους να διεξάγουν προεκλογικό αγώνα με σοβαρότητα, χαμηλούς τόνους, αλληλοσεβασμό και αλληλεγγύη. Καταλήγοντας κάλεσε τους υποψήφιους Δημοτικούς Συμβούλους και Συμβούλους των Δημοτικών Κοινοτήτων του Συνδυασμού «να ριχθούν στη μάχη για την Αθήνα που αγαπάμε και είμαστε ερωτευμένοι μ’ αυτή».

Το σύνολο των υποψηφίων του Συνδυασμού «Αθήνα Πόλη της Ζωής μας» είναι 183 άτομα.

Υποψήφιοι για το Δημοτικό Συμβούλιο: 75 άτομα.

Υποψήφιοι για τις Δημοτικές Κοινότητες (Δημοτικά Διαμερίσματα): 108 άτομα.

Χαρακτηριστικά των υποψηφίων:

Το 36% είναι γυναίκες και το 64% άνδρες.

Ο μέσος όρος ηλικίας των υποψηφίων είναι τα 44 χρόνια με υποψηφίους ηλικίας από 19 έως 71 ετών.

Οι υποψήφιοι επιλέχθηκαν:

Με βάση την εμπειρία τους στο Δήμο (ένας κρίσιμος πυρήνας της τάξης του 34% των υποψηφίων είναι άτομα που έχουν θητεύσει Δημοτικοί Σύμβουλοι).

Ανανέωση (το 66% είναι άτομα που διεκδικούν θέση στο Δημοτικό Συμβούλιο ή στις Δημοτικές Κοινότητες).

Συνάφεια και εμπειρία με τις βασικές επιδιώξεις και άξονες δράσεις του προγράμματος της Δημοτικής παράταξης αλλά και των αναγκών της πόλης.

Το 34% των υποψηφίων είναι οικονομολόγοι, επιχειρηματίες, άνθρωποι με εμπειρία στη διοίκηση επιχειρήσεων, άνθρωποι της επικοινωνίας και μπορούν να συνδράμουν για την οικονομική ανάπτυξη και προβολή της πόλης.

Το 33% των υποψηφίων είναι μηχανικοί, άνθρωποι του περιβάλλοντος, άνθρωποι του πολιτισμού, των τεχνών, του αθλητισμού, της εκπαίδευσης και μπορούν να υποστηρίξουν τα θέματα που βελτιώνουν στην πράξη την ποιότητα ζωής των ανθρώπων.

Τέλος, το 33% είναι άνθρωποι από τον χώρο της Ιατρικής, κοινωνιολόγοι αλλά και άνθρωποι με εμπειρία σε θέματα ασφάλειας που έρχονται να συστρατευτούν για μια Αθήνα αλληλέγγυα και ασφαλή.

Ιλίσια

Τα Ιλίσια είναι συνοικία της Αθήνας που βρίσκεται στην ανατολική πλευρά του δήμου Αθηνών, ανάμεσα σε Αμπελόκηπους, Γουδή, Ζωγράφου, Καισαριανή και Παγκράτι. Ένα τμήμα των Ιλισίων, τα Κουπόνια ή Καμπούνια ή ΄Άνω Ιλίσια, ανήκει στον δήμο Ζωγράφου, ενώ το κατώτερο (δυτικό) τμήμα συμφύρεται με τη λεγόμενη "περιοχή Χίλτον". Στο κατώτερο αυτό τμήμα υπήρχε παλιότερα η φτωχογειτονιά "Αβησσυνία" (άσχετη με την ομώνυμη πλατεία στο Μοναστηράκι). Τα Ιλίσια είναι απ' τις πιο πυκνοκατοικημένες περιοχές της Αθήνας, γεμάτη με πολυόροφα κτίρια και στενούς κατά κύριο λόγο δρόμους. Διαθέτει όμως το πάρκο Συγγρού και τις πράσινες πλατείες Μαδρίτης και Βραζιλίας. Τα Ιλίσια οφείλουν το όνομά τους στον ποταμό Ιλισό ο οποίος έρεε κατά μήκος των σημερινών οδών Μιχαλακοπούλου και Καλλιρρόης. Ο ποταμός από την δεκαετία του 1960 είχε υπογειοποιηθεί. Από την περιοχή των Ιλισίων ξεκινάει η Πανεπιστημιούπολη. Η περιοχή δεν διαθέτει μετρό και εξυπηρετείται κυρίως με λεωφορεία και τρόλεϊ.

Μοναστηράκι, η λαϊκή παράδοση της Αθήνας

Το Μοναστηράκι είναι μια συνοικία της Αθήνας γύρω από την πλατεία Μοναστηριού, ένα τμήμα της μεγάλης συνοικίας της Πλάκας. Παλαιότερα το όνομά της ήταν "Μοναστήριον", το οποίο προέρχεται από την παλιά εκκλησία της Αθήνας, που βρίσκεται σ' αυτή την περιοχή, στη διασταύρωση των οδών Αθηνάς και Ερμού. Στην πλατεία Μοναστηρίου βρίσκεται και ο σταθμός του μετρό.

Αξιοθέατα

Η εκκλησία

Στην πλατεία βρίσκεται η πρώην καθολική εκκλησία. Την εποχή της φραγκοκρατίας ήταν ιδιόκτητη μονή του Νικόλαου Μπονεφατσή. Κατά την περίοδο της τουρκοκρατίας αναφέρεται σαν μετόχι της μονής Καρέα στον Υμηττό. Κατά τα νεότερα χρόνια μεταβλήθηκε σ' ενοριακό ναό, όπου τιμάται η κοίμηση της Θεοτόκου.

Το τζαμί

Ο σταθμός Μοναστηρακίου και το παλιό τζαμί, που σήμερα στεγάζει συλλογές κεραμικών

Το τζαμί χτίστηκε από τον Τούρκο βοεβόδα Τζισταράκη το 1759 με υλικό παρμένο από παλιά κτίρια. Για το μαρμαροκονίασμα των τοίχων, ανατινάχτηκε η 17η κολώνα του Ναού του Ολυμπίου Διός. Οι παλιοί Αθηναίοι πίστευαν ότι κάτω από κάθε κίονα του ναού βρισκόταν παγιδευμένη μία κατάρα, κάτι που επιβεβαιώθηκε με το ξέσπασμα λιμού στην πόλη. Σύμφωνα με τον ίδιο μύθο, ο ναός του Διός θρήνησε τόσο δυνατά την καταστροφή της στήλης, που εκείνο το βράδυ κανείς δεν κοιμήθηκε στην Αθήνα. Ηρέμησε μόνο με την δολοφονία του βοεβόδα. Μετά την Επανάσταση του 1821 χρησιμοποιήθηκε το κτήριο για συνελεύσεις και το 1924 μετατράπηκε σε λαογραφικό μουσείο. Ο Γ. Δροσίνης προσέφερε δύο πολύτιμες συλλογές, τα επίπλα, σκεύη και εικόνες από τον Δανό Κ. Πελφ και τα ιαπωνικά αγγεία του Γρ. Μάνου. Το μετονόμασε σε Εθνικό Μουσείο Κοσμητικών Τεχνών. Σήμερα στο τζαμί στεγάζεται συλλογή κεραμεικών.

Ο σταθμός του Μετρό

Ο Σταθμός Μοναστηρακίου του Μετρό της Αθήνας εγκαινιάστηκε στις 17 Μαΐου 1895.

Το παζάρι

Κοντά στην πλατεία βρίσκεται και το παζάρι ("Γιουσουρούμ"), παλιότερα γνωστό για τα παλαιοπωλεία. Σήμερα οι παλιατζήδες εξακολουθούν να είναι αρκετοί αν και τα περισσότερα καταστήματα πουλάνε καινούργια προϊόντα, το πλείστον με τουριστικά είδη και ρούχα.